დაიწყო სახლში,
გვიან ღამით.

Molecule Records ბიზნესად არ დაწყებულა. ის სახლში დაიწყო, გვიან ღამით — ერთი სემპლერით, ფირფიტების გროვით და განცდით, რომ ლუპებს შორის რაღაც იმალებოდა.

მერე მოვიდა მეორე მანქანა. მერე — მესამე. ოთხმოცდაათიანების MPC, კასეტური ოთხტრეკიანი, სინთი, რომელიც ჩართვისას ზუზუნებს. ეს კოლექცია არ არის — ეს ლექსიკონია. ყოველი ნაწილი სიტყვაა, რომლითაც ახლის თქმა ვისწავლეთ.

მოლეკულა ის არის, რაც მაშინ ჩნდება, როცა პატარა ნაწილები ერთმანეთს უკავშირდება და იქცევა იმად, რაც ცალ-ცალკე ვერ იქნებოდა. ესაა მთელი იდეა: კიკი, სემპლი, ხმა, ადამიანი — სწორად შეერთებული, სწორ ოთახში.

სტუდია, რომლის კარზეც ჩვენი სახელი წერია, ჯერ არ გვაქვს. ჯერჯერობით სტუდია იქაა, სადაც ტექნიკა მიდის: როცა ვპოულობთ არტისტს, რომლისაც გვჯერა, ვარჩევთ ოთახს, რომელიც სწორად ჟღერს, შეგვაქვს მანქანები და ჩანაწერს იქ ვაშენებთ.

ოცნება მარტივია. ოდესმე — ნამდვილი ადგილი: თბილი შუქი, ფირის შიშინი და ღია კარი მათთვის, ვისაც უცნაურის ცდის არ ეშინია. მანამდე კი ვაგრძელებთ იმ მუსიკის კეთებას, რომელიც იქ იცოცხლებს.

— Molecule Records, თბილისი

ნახე პროცესი →